Elektroniczna skrzynka
podawcza
Prokuratura Okręgowa
i Prokuratury Rejonowe

20.10.2017 Akt oskarżenia w sprawie dziedziczenia kamienicy

Prokuratura Rejonowa Kraków – Śródmieście Wschód skierowała do Sądu Okręgowego w Krakowie, akt oskarżenia przeciwko Stanisławowi P., Mirosławowi C., Monice P., Zofii G-P., oskarżonych o to, że działając wspólnie i w porozumieniu, w okresie od 12 listopada 2007 r. do 24 lutego 2016 r. w Krakowie usiłowali doprowadzić w celu osiągnięcia korzyści majątkowej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem znacznej wartości w postaci nieruchomości – kamienicy położonej w Krakowie o wartości 2.795.500 złoraz ruchomości w postaci obrazów, mebli i książek o wartości 83.340 zł na szkodę Gminy Miejskiej Kraków - spadkobiercy ustawowego po zmarłej, poprzez złożenie zawiadomienia o sporządzeniu przez zmarłą w dniu 1 czerwca 2007 r. testamentu ustnego, w którym jej wyłącznym spadkobiercą miał być ustanowiony Mirosław C., podczas gdy w rzeczywistości spadkodawczyni testamentu takiego nie sporządziła, a następnie wprowadzenie w tym zakresie w błąd Sądu Rejonowego dla Krakowa Śródmieścia Wydział I Cywilny w postępowaniu oraz Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział II Cywilny Odwoławczy, w tym także zeznania na tę okoliczność nieprawdy w  toku postępowania przed Sadem Okręgowym w Krakowie Wydział II Cywilny Odwoławczy, podczas składania zeznań w charakterze uczestnika, mających służyć za dowód w tym postępowaniu, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej grożącej za składanie fałszywych zeznań, którego to celu nie osiągnęli z uwagi na wydanie przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Śródmieścia Wydział I Cywilny postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłej w całości przez Gminę Miejską Kraków oraz oddalenie apelacji przez Sąd Okręgowy w Krakowie Wydział II Cywilny Odwoławczy, tj. o przest. z art. 13 § 1 k.k. w  zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Prokuratura Rejonowa Kraków-Śródmieście Wschód nadzorowała śledztwo przeciwko Stanisławowi P. i inn. podejrz. o przest. z art. 13 § 1 k.k. w  zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i inn.

W toku śledztwa przeprowadzono czynności dowodowe. Przesłuchano licznych świadków oraz podejrzanych, zapoznano się z dokumentacją oraz aktami postępowań cywilnych Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia Wydział I Cywilny oraz Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział II Cywilny Odwoławczy, zasięgnięto opinii biegłego rzeczoznawcy.

Analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w rzeczywistości zmarła nie sporządziła testamentu ustnego. Okoliczność ta została celowo fałszywie przedstawiona przez działających wspólnie i w porozumieniu oskarżonych, którzy działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej podjęli wspólnie szereg działań zmierzających do doprowadzenia Sądu do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Gminy Miejskiej Kraków, będącej spadkobiercą ustawowym po zmarłej. Z uwagi na treść przepisów o testamencie ustnym (wymóg obecności trzech świadków, złożenie przez nich zeznań na tę okoliczność) osoby te musiały działać wspólnie, zaś każda z nich wypełniała przeznaczoną dla siebie rolę w tej sprawie. Stanisław P. złożył w dniu 12 listopada 2007 r. zawiadomienie o testamencie ustnym, do którego dołączył treść testamentu podpisaną przez niego oraz jego żonę Zofię G.-P. i ich córkę – Monikę P. Następnie obie kobiety złożyły zeznania potwierdzające te okoliczności. Po wydaniu przez Sąd I instancji orzeczenia niekorzystnego dla sprawców, Mirosław C. oraz Stanisław P. wnieśli od niego apelacje. Obaj zostali przesłuchani w charakterze uczestników na okoliczność sporządzenia testamentu przez zmarłą i w swoich zeznaniach konsekwentnie podtrzymywali swoją wersję wydarzeń. Po wydaniu niekorzystnego dla nich orzeczenia przez Sąd II instancji Mirosław C. wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego. Zatem każdy z oskarżonych wykonał przypisane sobie czynności, które niewątpliwie musiały być objęte wcześniejszym porozumieniem i podziałem ról pomiędzy sprawcami.

         Zgromadzony w toku dochodzenia materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, zatem na to, że oskarżeni popełnili zarzucane im przestępstwa. Wina i sprawstwo nie budzą wątpliwości.

Za te czyny grozi im kara do 10 lat pozbawienia wolności.

 

 

Aktualności