Elektroniczna skrzynka
podawcza
Prokuratura Okręgowa
i Prokuratury Rejonowe

Informacja o umorzeniu śledztwa.

Prokurator zatwierdził postanowienie o umorzeniu  śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych organów administracji publicznej w Krakowie w okresie 2010-2012 r w związku z wdrożeniem projektu pt. Budowa zintegrowanych systemów informatycznych do zarządzania i monitoringu satelitarnego w Małopolsce oraz Wojewódzkiego planu działania systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego” zakładającego likwidację dotychczasowych dyspozytorni medycznych, czym działano na szkodę interesu publicznego oraz prywatnego i narażono mieszkańców województwa małopolskiego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu tj. o przestępstwo z art.231§ l kk. i art. 160§ 1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k., na podstawie art. 17§1 pkt. 2 kpk wobec braku znamion czynu zabronionego.

W prowadzonym postępowaniu zgromadzono obszerny materiał dowodowy jak: przesłuchania świadków, dokumentacje związaną z tym projektem oraz wyniki kontroli przeprowadzonej przez NIK.

Zwrócono się do Prokuratur Okręgowych województwa małopolskiego z zapytaniem czy nadzorowały bezpośrednio lub jednostki im podległe postępowania dotyczące zgonów, spowodowaniem uszczerbku na zdrowiu lub narażenia na utratę życia lub spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osób, w wyniku zbyt długiego oczekiwania na nawiązanie kontaktu z właściwą dyspozytornią.

Zgromadzono w toku postępowania dokumentację zawierającą dane statystyczne dotyczące przekroczonych czasów dotarcia Zespołów Ratownictwa Medycznego ze wszystkich jednostek medycznych działających w systemie ratownictwa.  Ideą zintegrowanych systemów informatycznych do zarządzania i monitoringu satelitarnego w Małopolsce było dodanie poszczególnym pogotowiom nowych kanałów komunikacji czyli systemu informatycznego, który ich wspomaga. Stary system łączności, który funkcjonował, funkcjonuje nadal wzbogacony o nowe technologie / tablet, komputer w każdym miejscu stacjonowania /. System spełnia również rolę zarządczą poprzez wizualizację karetek na mapie. Wojewoda korzystając z raportów, które są generowane na podstawie systemu, może utworzyć punkty stacjonowania karetki w miejscu największego ryzyka.  Zwrócić uwagę należy, iż wdrożenie zintegrowanych systemów informatycznych do zarządzania i monitoringu satelitarnego w Małopolsce oraz wojewódzkiego planu działania systemu Państwowego Ratownictwa Medycznego były to dwa oddzielne procesy wprowadzane przez Zarząd Województwa Małopolskiego oraz Wojewodę Małopolskiego. Procesy te były wprowadzane etapowo, wprowadzenie systemu informatycznego zostało zakończone końcem 2011 roku, czyli około roku czasu przed scentralizowaniem Dyspozytorni.

W chwili utworzenia dwóch scentralizowanych dyspozytorni, system ratownictwa był już wdrożony i funkcjonował we wszystkich dyspozytorniach w Małopolsce. Rożne pogotowania w zależności od różnych czynników korzystały z tego systemu w całości lub części. Stopień wdrażania tego systemu, głównie zależał od kadry kierowniczej danej jednostki medycznej, każda z jednostek miała czas na zaadoptowanie systemu, im wcześniej zaczęła z niego korzystać tym więcej czasu miała na zgłoszenie i wyeliminowanie błędów, to od jednostki medycznej zależało kiedy faktycznie system wprowadzi, w okresie jego wdrażania.

Głównym problemem sprawnego funkcjonowania systemu podnoszonym przez część jednostek medycznych w tym przedstawicieli Sądeckiego Pogotowia Ratunkowego oraz Pogotowia Ratunkowego Powiatowego Szpitala w Zakopanem jest brak zasięgu GPS uniemożliwiającego jego pracę.

Przeprowadzona analiza czasów dotarcia na miejsce zdarzenia za lata od 2011 r do - pierwszej połowy 2013 r. wykazała poprawę w większości jednostek medycznych, w pozostałych czasy utrzymują się na tym samym poziomie.

Zgodnie z ustaleniami w Prokuraturach Okręgowych województwa małopolskiego i w im podległych jednostkach nie stwierdzono prowadzonych postępowań dotyczących zgonów, spowodowania uszczerbku na zdrowiu lub narażenia na utratę życia lub spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu osób, w wyniku zbyt długiego oczekiwania na nawiązanie kontaktu z właściwą dyspozytornią.

U wszystkich kontrolowanych dysponentów stwierdzono przypadki przekroczenia ustawowego czasu na miejsce zdarzenia. Szczegółowa analiza tych przypadku wykazała, że nie wynikała ona po stronie dysponenta, a powstała z przyczyn obiektywnych, wynikających przede wszystkim z ukształtowania terenu, braku wolnego ZRM ( zlecenie realizował wolny ZRM niejednokrotnie oddalony o kilkanaście kilometrów, głównie dotyczy to karetek jadących bez sygnału „w trybie zwykłym") oraz natężenie ruchu ulicznego w godzinach szczytu.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono w przedmiotowym postępowaniu brak znamion przestępstwa określonego w art. 231 par. 1 kk.

Dla zaistnienia czynu zabronionego określonego w art. 231 § 1 kk konieczna jest realizacja określonych znamion przedmiotowych i podmiotowych. Przestępstwo określone w tym przepisie jest przestępstwem indywidualnym właściwym, które może zostać popełnione jednie przez pewną, określoną prawem kategorię osób - funkcjonariuszy publicznych. Jest to więc przestępstwo indywidualne właściwe, do którego znamion należy przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków' wynikających z przepisów określających ich zakres i w związku z zajmowanym stanowiskiem lub pełnioną funkcją a także z istoty zajmowanego stanowiska lub pełnionej funkcji. Jednocześnie samo przekroczenie uprawnień lub niedopełnienie obowiązków przez funkcjonariusza nie wypełnia jeszcze znamion przestępstwa, choć może być podstawą odpowiedzialności służbowej lub dyscyplinarnej. Do znamion tych bowiem należy działanie na szkodę interesu publicznego lub prywatnego. Przyjmuje się, że do dokonania tego przestępstwa niezbędne jest stwierdzenie, że zachowanie funkcjonariusza (działanie lub zaniechanie) stworzyło realne niebezpieczeństwo powstania szkody, a nie tylko zagrożenie potencjalne lub ogólne.

Sąd Najwyższy uznał, że do pociągnięcia do odpowiedzialności za występek nadużycia funkcji polegające na przekroczeniu uprawnień, musi wystąpić rzeczywiste niebezpieczeństwo powstania szkody w interesie publicznym lub prywatnym. SN wskazał, że przy rozpatrywaniu spraw dotyczących odpowiedzialności funkcjonariusza za nadużycie władzy konieczne jest wykazanie narażonego na szkodę konkretnego interesu publicznego lub prywatnego.

Zauważyć należy również, iż przestępstwo określone w art. 231 § 1 kk ma charakter umyślny. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że zachowaniem swoim urzędnicy obu instytucji objętych przedmiotem niniejszego śledztwra, dopuścili się zaniedbań, a zatem nie dopełnili ciążących na nich obowiązków służbowych, bądź też przekroczyli swoje uprawnienia, w zakresie dotyczącym przedsięwzięć o których wyżej mowa.

Przypisanie odpowiedzialności natomiast za przestępstwo określone w art. 160 § 1 k.k. wymaga natomiast indywidualizacji pokrzywdzonego, tj. wykazania konkretnej osoby, której w wyniku działania (lub zaniechania) sprawcy groziło bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu lub utraty życia. Nie jest natomiast niezbędne ustalenie tożsamości tej osoby.

Analizując zebrany w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy nie dopatrzono się zachowania realizującego znamiona opisanych występków. W szczególności trudno zarzucić zaniechanie wykonania obowiązków przez osoby do tego zobowiązane lub oprzeć się na jednoznacznym określeniu. iż wykonano je nienależycie jak i również trudno przypisać niedopełnienie obowiązków urzędnikom.

Nie stwierdzono przypadków narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia poprzez wdrożenie nowego planu ratownictwa medycznego tym samym trudno przypisać działania będącego nadużyciem władzy przez urzędników, w efekcie którego, do takiego narażenia doszło.

Aktualności