Elektroniczna skrzynka
podawcza
Prokuratura Okręgowa
i Prokuratury Rejonowe

Oskarżeni o wyrządzenie szkody w mieniu SP i PFRON.

Wydział Śledczy Prokuratury Okręgowej w Krakowie skierował do Sądu akt oskarżenia przeciwko 7 osobom. Wśród oskarżonych są 4 -byli i obecni funkcjonariusze Izby Skarbowej w Krakowie: Piotr J., Marek P., Wojciech Z. oraz Helena H., którym  przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art.231§1 i 2kk w zw. z art.12kk. Wyżej wskazane osoby brały udział w podjęciu i wydaniu decyzji z dnia 25 stycznia 2006r. i z dnia 28 lipca 2006r. stwierdzających nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych i fizycznych za 2000r. i 2001r. na rzecz Spółki T. oraz Bogusława C.

Przedmiotem zarzutów przedstawionych funkcjonariuszom publicznym jest działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przez Spółkę T. oraz Bogusława C. w postaci przysporzenia polegającego na włączeniu do ich majątku środków finansowych i umożliwienia im rozporządzenia tymi środkami jak własnymi poprzez przekroczenie uprawnień i podjęcie czynności do których nie było w ogóle podstawy prawnej i faktycznej  oraz niedopełnienie obowiązków ciążących na funkcjonariuszach publicznych, którzy brali udział w wydaniu przedmiotowych decyzji polegających na nie zastosowaniu obowiązujących przepisów prawa oraz działania tym na szkodę interesu publicznego Skarbu Państwa reprezentowanego przez Ministra Finansów oraz Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

 W dniu 4 listopada 2008r. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego w Warszawie została powiadomiona przez Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w Warszawie  o przestępstwie, które miałoby godzić w podstawy ekonomiczne państwa, a dotyczące uzyskania przez Bogusława C.  oraz Spółkę T. środków finansowych  na podstawie ostatecznych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, w których stwierdzono nadpłaty w podatku dochodowym za rok 2000 w kwocie 27.925.480 zł  i za rok 2001 w kwocie 7.742.642,40 zł od osób fizycznych Bogusława C. oraz  w podatku dochodowym od osób prawnych  za rok 2001 w kwocie 18.504.829,00 zł na rzecz Spółki T.

Prezes Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych podniósł w zawiadomieniu o przestępstwie, iż prowadzący zakład pracy chronionej, zgodnie z art. 31 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych miał obowiązek przekazać środki uzyskane z tytułu zwolnień podatkowych na zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych  w wysokości 90% oraz na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości  10%.

Natomiast w przypadku utraty statusu zakładu pracy chronionej, niewykorzystane środki funduszu rehabilitacji podlegały niezwłocznemu przekazaniu do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, stosownie do dyspozycji art.33 ust.7 ustawy o rehabilitacji.

W tej  sprawie wszczęto w dniu 15 grudnia 2008r. śledztwo.

Przedmiotem prowadzonego śledztwa jest nierozliczenie się przez podatników tj. zarówno osobę fizyczną Bogusława C. oraz Spółkę T. z Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych i nie przekazanie na konto Funduszu 10% kwoty uzyskanej na skutek decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie uwzględniającej odwołanie podatników od decyzji Urzędów Skarbowych oraz nierozliczenie przez tych podatników pozostałej kwoty, co wynikało z ustawowych obowiązków ciążących na  tych podatników uregulowanych w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Nadto przedmiotem śledztwa prowadzonego w tej sprawie objęto przekroczenie uprawnień przez funkcjonariuszy publicznych Izby Skarbowej w Krakowie  i niedopełnienie ciążących na nich obowiązków, którzy wydali decyzje z rażącym naruszeniem prawa, na skutek których to decyzji w odniesieniu do Bogusława C. głównego beneficjenta tych środków finansowych i Spółki T. Skarb Państwa wydał łączną kwotę  67.112.698,90 zł, w tym obejmującą odsetki.

Ustalano również okoliczności związane z zachowaniem Bogusława C. oraz osób reprezentujących władze Spółki T. po uzyskaniu przedmiotowych środków finansowych, które zgodnie z przepisami prawa były publicznymi i celowymi środkami pieniężnymi. I tak w śledztwie wykazano, iż  podatnicy  nie zrealizowali ustawowego obowiązku nałożonego na podmioty mające status zakładu pracy chronionej. Zgodnie z przepisami prawa winni byli  niezwłocznie po uzyskaniu przedmiotowych środków finansowych przekazać je w wysokości 10% do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz w wysokości 90% na konto zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych prowadzonego w zakładzie posiadającym status zakładu pracy chronionej, a którego to takiego konta zarówno Spółka T. oraz Bogusław C. w chwili zwrotu podatkowego nie prowadzili, albowiem w 2006r. nie byli podmiotami posiadającymi status zakładu pracy chronionej, który utracili w styczniu 2002r. A w sytuacji nie prowadzenia zakładu pracy chronionej zobowiązani byli na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych  rozliczyć uzyskaną kwotę z Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych poprzez zwrot całości tej kwoty do Funduszu.

Ustalono, iż fakty związane z rozliczeniem nie miały miejsca do dnia dzisiejszego.

W 2010r. Minister Finansów wydał decyzje stwierdzające nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie stwierdzających nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. i w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2000r. i 2001r. na rzecz Spółki T. i Bogusława C. Przedmiotowe decyzje zostały poddane kontroli sądowej, a stanowisko Ministra Finansów wyrażone w decyzjach stwierdzających nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie zostało   potwierdzone w  wyrokach z dnia 16 marca 2011r. i z 6 kwietnia 20011r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( sygn. III SA)Wa 1611)10, III SA)Wa 1612)10, III SA)Wa 2273)10) oraz w wyrokach z dnia 2 marca 2012r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( sygn. II FSK 1849)11, II FSK 1651)11, II FSK 1982)11).

Następnie decyzjami z dnia 9 i 10 lipca 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie odmówił stwierdzenia nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych i od osób fizycznych za 2000r. i 2001r. na rzecz wskazanych podatników. Wyrokami z dnia 16 listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi podatników na te decyzje ( sygn. I SA)Kr 1441)12, I SA)Kr 1443)12).

Wśród oskarżonych jest Bogusław C., któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw z art.18 §1 kk w zw. z art.284 §2kk w zw. z art.294§1kk w zw. z art.12kk  i w zw. z art.21§2kk,  art.284 §2kk w zw. z art.294§1kk w zw. z art.12kk i w zw. z art.11§2kk, polegających na przywłaszczeniu powierzonego mu mienia w postaci publicznych i celowych środków finansowych w łącznej wysokości 67.112.698,90 zł, stanowiących mienie znacznej wartości jako ich dysponentowi na podstawie art.33 ust.  9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych  i rozporządzenia nimi  jak własnymi, wbrew uregulowaniu zawartym w art.33 ust. 7 cytowanej ustawy, co pozbawiło własności tych środków Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz Skarb Państwa.

Nadto oskarżono 2 osoby, które w okresie uzyskania środków finansowych od Skarbu Państwa sprawowały funkcje we władzach Spółki T.; Witolda G. i Leszka C. o dopuszczenie się przestępstwa z art.284 §2kk w zw. z art.294§1kk w zw. z art.12kk i w zw. z art.11§2kk, a polegającego na przywłaszczeniu powierzonego im jako osobom upoważnionym i zobowiązanym do zajmowania się sprawami majątkowymi i działalnością gospodarczą Spółki T.  mienia w postaci publicznych i celowych środków finansowych w łącznej wysokości 19.536.283,00 zł, stanowiących mienie znacznej wartości jako ich dysponentowi na podstawie art.33 ust.  9 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych  i rozporządzenia nimi  jak własnymi Spółki, wbrew uregulowaniu zawartym w art.33 ust. 7 cytowanej ustawy, co pozbawiło własności tych środków Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz Skarb Państwa.

W dniu 27 czerwca 2013r. Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa skierowała pozew do Sądu Okręgowego w Krakowie Wydział I Cywilny ( sygn. I Nc 204)13)  przeciwko Bogusławowi C. o zapłatę kwoty 49.982.610,00 zł.

Żadna z osób oskarżonych nie przyznała się do popełnienia zarzuconego mu czynu, część złożyła wyjaśnienia, które nie korespondują z zebranym materiałem dowodowym. Wszystkim oskarżonym grożą kary pozbawienia wolności do lat 10.

W toku śledztwa prokurator wziął pod uwagę zapadłe orzeczenia i tak:

Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ( sygn. III SA)Wa 2273)10) oddalił skargę Spółki T.  na decyzję z dnia 28 czerwca 2010r. Ministra Finansów stwierdzającą nieważność ostatecznej decyzji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż przepis art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu obowiązującym od początku 2000r. w jednoznaczny i wyraźny sposób wskazywał, że zwolnienie zakładów pracy chronionej nie dotyczy podatku dochodowego. Sam fakt stwierdzenia nadpłaty w tym podatku, opartym na stanowisku, że zwolnienie takie jednak przysługiwało stanowiło rażące naruszenie jasno brzmiącego przepisu.

Przepisy prawa korzystają z domniemania konstytucyjności. Jeżeli Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie uznał, że na normę prawną dotyczącą obowiązku podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych składa się też inna jeszcze reguła, wynikająca z wyroku z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01), to korygując sam przepis Dyrektor zobowiązany był przede wszystkim do uwzględnienia domniemania konstytucyjności prawa.

Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie jawnie, w oczywisty sposób, wynikający z prostego zestawienia stanu faktycznego z normą prawną, zwłaszcza art. 31 ust. pkt 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych rażąco naruszył ten przepis. Dodatkowo naruszenia tego, z uwagi na zaistniałe skutki społeczno-gospodarcze nie można było tolerować w warunkach państwa prawa. Wyraźną, jednoznaczną wolą Ustawodawcy było bowiem, aby zakłady pracy chronionej pozbawić zwolnienia podatkowego. Dyrektor tą wolę zignorował, a to poprzez rozciągnięcie skutków wyroku Trybunału, wyroku limitującego – na zasadzie wyjątku – wolę Ustawodawcy, na sytuację faktyczną Spółki ( jej poprzednika). Z tego względu naruszenie wyczerpuje wszystkie cechy nieważności, określone w art. 247§1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa.

Jak podniósł Sąd przepis art. 31 ust. 1 pkt 4 ustawy o rehabilitacji był jednoznaczny, a korygowanie tego przepisu poprzez oczywiście niewłaściwą interpretację orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego było wadliwe i nieuprawnione, a przepis ten miał rangę ustawy.

Wyrokami z dnia 16 marca 2011r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( sygn. III SA)Wa 1611)10, III SA)Wa 1612)10 ) oddalono skargi Bogusława C. na decyzje Ministra Finansów stwierdzające nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroków stwierdził, iż skargi są bezzasadne.  Niesporną w sprawie była okoliczność, iż podatnik Bogusław C. posiadał status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony i wyrok z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) dotyczył wyłącznie zakładów pracy chronionej posiadających ten status na czas określony, co wprost wynikało z sentencji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.

W rozpoznawanych sprawach Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wbrew jednoznacznej i niebudzącej wątpliwości regulacji prawnej art. 74 ustawy Ordynacja podatkowa stwierdził nadpłaty w stosunku do podmiotu ( posiadającego status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony), którego wyrok z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) nie dotyczył, co wprost wynikało z sentencji tego orzeczenia, a więc nie powstała nadpłata na podstawie art. 74 ustawy Ordynacja podatkowa. Z tych względów zdaniem Sądu prawo zostało naruszone w sposób rażący. Orzecznictwo sądowe w kwestii czy wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 czerwca 2002r. ( sygn. K 45)01) nie dotyczył zakładów pracy chronionej posiadających ten status na czas nieokreślony nigdy nie było rozbieżne. Wątpliwości interpretacyjne zostały rozstrzygnięte uchwałą siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 marca 2005r. ( sygn. FPS 4)04), w której  Sąd przyjął, iż podatnicy, których dotyczy orzeczenie z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) mogą ubiegać się, na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług podlegającej zwrotowi, a przepisami określającymi zasady i tryb postępowania, o których mowa w art. 190 ust. 4 Konstytucji są przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W końcowej części tej uchwały Sąd wyraził jednoznaczne stanowisko, iż wyrok z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) stworzy sytuację, w której poddana kontroli nowelizacja przepisów prawa w określonym w sentencji zakresie podmiotowo-przedmiotowym nie wywiera skutków prawnych i do określonej klasy podatników nie ma zastosowania.

W związku z powyższym bezprzedmiotowym było prowadzenie w postępowaniu zwykłym o stwierdzenie nadpłaty, ustaleń faktycznych na okoliczność rozpoczęcia przez podatnika długofalowego przedsięwzięcia, skoro posiadał on status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony. Ta okoliczność bowiem dyskwalifikowała w świetle wyroku z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) możliwość skutecznego dochodzenia nadpłaty przez tę grupę podatników. W postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty organ nie jest w jakimkolwiek stopniu zwolniony z powinności pełnego, wyczerpującego zgromadzenia dowodów, ani też przeprowadzenia ich wszechstronnej oceny. Organ podatkowy był zobowiązany na podstawie przepisów procedury podatkowej przeprowadzić rzetelnie postępowanie oraz poprawnie dokonać czynności subsumcji. Jeżeli organ zamierzał ocenić wnioski o stwierdzenie nadpłat w podatku negatywnie, wówczas zobowiązany był poprzez obalenie złożonych przez podatnika dowodów wykazać, że podatek uiszczono w sposób znajdujący oparcie w obowiązujących przepisach prawa, co w niniejszych sprawach było oczywiste.

 

 Wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddalające skargi na decyzje Ministra Finansów stwierdzające nieważność decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie zostały zaskarżone w trybie skarg kasacyjnych przez Spółkę T. oraz  przez Bogusława C. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wyrokami z dnia 2 marca 2012r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( sygn. II FSK 1849)11, II FSK 1651)11, II FSK 1982)11) oddalono skargi kasacyjne Spółki T. oraz  Bogusława C. od wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

 W uzasadnieniach wszystkich trzech wyroków Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż wyrok z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) – jak to wynika zarówno z jego sentencji jak i uzasadnienia – dotyczył wyłączenie zakładów pracy chronionej mających ten status przyznany na czas określony, stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Trybunał Konstytucyjny związany był bowiem zakresem wniosku Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych, która wniosła skargę konstytucyjną.

Skutek o jakim mowa w art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji wyrok z dnia 25 czerwca 2002r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) wywierał zatem wyłącznie w odniesieniu do przedsiębiorców, którzy posiadali status zakładu pracy chronionej na czas określony. A contrario – skoro w stosunku do przedsiębiorców posiadających status zakładu pracy chronionej na czas nieokreślony nie stwierdzono niezgodności przepisów  art. 2 ust. 2 w zw. z art. 4 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w żadnym zakresie, to przepis ten w stosunku do nich obowiązywał w pełnym zakresie. Przedsiębiorcy ci nie mogli w związku z tym korzystać z uprawnień jakie wynikały z art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji oraz art. 74 ustawy Ordynacja podatkowa.

Wątpliwości co do możliwości oceny zgodności przepisu ustawy z Konstytucją nie ma natomiast w przypadku stosowania prawa przez organy administracji publicznej. Organy te, zgodnie z art. 7 Konstytucji, działają w granicach prawa i na podstawie prawa. Nie można domniemywać ich kompetencji. Skoro korekt w obowiązującym prawie dokonywać może jedynie prawodawca, bądź w przypadku utrzymywania się stanu sprzecznego z normami ustawy zasadniczej, Trybunał Konstytucyjny w trybie wskazanym w art. 193 Konstytucji, to organy administracji publicznej obowiązane są stosować przepisy ustawy dopóty, dopóki nie zostaną one uchylone przez prawodawcę bądź nie przestaną obowiązywać w wyniku stwierdzenia ich niezgodności z Konstytucją przez Trybunał Konstytucyjny.

Uchylając decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego i stwierdzając nadpłatę Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie w istocie odmówił zastosowania art. 2 ust. 2 w zw. z art. 4 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, choć także w jego ocenie wyrok z dnia 25 czerwca 2002r.  Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) nie odnosił się do sytuacji prawnej i faktycznej Spółki T. oraz Bogusława C. Dlatego doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa. Decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie pozostawały w rażącej sprzeczności z obowiązującymi  przepisami prawa, a sprzeczność ta dawała się stwierdzić poprzez proste zestawienie treści decyzji z treścią wskazanych regulacji prawnych.

Pogląd o niemożliwości rozciągnięcia skutków wyroku z dnia 25 czerwca 2002r.  Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. K 45)01) na przedsiębiorców prowadzących zakłady pracy chronionej o statusie bezterminowym wyrażony był w jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Prawidłowość tego poglądu potwierdza zarówno wyrok z dnia 8 stycznia 2009r. Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. P 67)07) jak i argumentacja zawarta w uzasadnieniu postanowienia z dnia 25 listopada 2009r.  Trybunału Konstytucyjnego ( sygn. SK 30)07).

 Po oddaleniu skarg kasacyjnych wyrokami z dnia 2 marca 2012r. Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( sygn. II FSK 1849)11, II FSK 1651)11, II FSK 1982)11) pozostały w obrocie prawnym decyzje Małopolskiego Naczelnika Urzędu Skarbowego w Krakowie z dnia 19 października 2005r.  oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w Myślenicach z dnia 9 marca 2006r. odmawiające stwierdzenia nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych i fizycznych za 2000r. i 2001r.  oraz odwołania Spółki T. oraz Bogusława C. od tych decyzji.

Decyzjami z dnia 9 i 10 lipca 2012r.  Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie odmówił stwierdzenia nadpłat w podatku dochodowym od osób prawnych i fizycznych za 2000r. i 2001r. na rzecz Spółki T. oraz Bogusława C.

 Powyższe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie  zostały zaskarżone skargami Spółki T. oraz Bogusława C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Wyrokami z dnia 16 listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ( sygn. I SA)Kr 1441)12, I SA)Kr 1443)12) oddalił skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie.

 

 

 

Aktualności